اشک رو گونه هام شده یه عادت همیشگی
ماتم تو قصه هام شده آخر راه زندگی
نبض زمونه کند شده
قلم داره جون می کنه
آدمک هم چه بی صدا
قبر احساس می کنه
گل ها همه خشک شدن
خاک زمین چه پیر شده
این نیم چه ی احساس ما
به پای غم گیر شده
گمشده راه زندگی
همه پی یه آدرسن
جاده ی بندگی کجاست
من که به اون نمی رسم

سلام خیلی دوست دارم نظر شما رو در مورد این ترانه بدونم
خوشحال می شم به وب من هم سری بزنید
یا حق

سلام فهیمه خانوم. نوشتی نظرم رو در باره این چند جمله بگم؛ چرا جمله؟ این هم یه شعره. به نظر من، هم قشنگه و با معنی و هم احساس داره پس یک شعره. مثل خیلی از شعرهای خود من شاید دقت کرده باشی که حتی وزن درستی هم نداره. به نظر من شعر = بیان و انتقال احساسات پاک و بی آلایش به هر شکل و قالبی. من شعری رو دوست دارم که مستقیم از ذهن و احساس شاعر روی کاغذ نوشته شده باشه.
از اینکه نظر دادی خیلی ممنونم دوست خوبم.

همینجا هم این رو بگم که من مدتی هست که سایت رو آپدیت نکردم. دلیلش هم اینه که قصد دارم کل سایت رو تغییر بدم که همه دوستان بتونن شعرها و مطالبشون رو اینجا بذارن. البته چون دست تنها هستم و کلی گرفتار، کمی طول کشیده و هنوز آماده نیست. باز هم از همه دوستان ممنونم.

ستاره من در آسمان دلم میدرخشد
همچون چراغی پر نور
چشمک میزند و می رقصد
تا که رسد به جایی دور
و تا آنجا می رود که
در گوشهای از دلم آرام گیرد

منم بگی نگی یکم می نویسم نظرت رو درباره این چند جمله بگو
خیلی شعر هات غمگینه سعی کن به آینده امیدوار باشی.

وای چه شعر غمگینی! ولی قشنگه.

سلام به به . خدائی مال خودته ؟ من که از شعر سر در نمیارم ولی این شعر زیبا است.